Müminler Kardeştir

MÜMİNLER KARDEŞTİR

Tarihsel bir süreçte dünle bugünü aydınlatan o kelimelerin bir araya gelmiş müzikal hâlidir, türküler. Çocukların yüreklerinden onları dinleyen insanların yüreklerine akan notalar; sanki kardeşliği anlatıyor.

Geçen Çarşamba Suriye – Türkiye çocuk korosunu izlemeye gittim. Kültür Park’ta tahminimden daha çok insan vardı. Program henüz başlamamıştı. Arkada slayt gösterisinde Suriye Türkiye bayrakları yan yanaydı. Bu atmosfer komşumuz olan bir ülkeyle çocukların dünyasından kardeşlik mesajının verileceğini hissettiriyordu. Heyecanla başlamasını bekledik. Müzik eşliğinde çocukların dilinden türküler başladı. Sahnenin tüm ışıkları aylarca emek verilmiş bir çocuk korosunun o kahramanlarının gözlerinin aydınlığıyla yarışıyordu sanki. Suriyeli ve Türkiyeli o minik yürekler ‘Biz kardeşiz’ mesajını veriyorlardı, Arapça ve Türkçe dilleriyle aynı türküyü söyleyerek. Gözlerimi ayıramıyordum. Başlangıçtaki atmosferden daha fazlasını yaşıyordum. Her birine tek tek gözüm takılıyordu. Müziği duymuyordum o an. Sadece ağzını açabildiği kadar açmış minik bir kız çocuğu “Kardeşlerimden beni bu dünya zulmü ayıramaz. Bunu herkes böyle bilsin” dercesine bağırıyordu.

Kimi ailesiyle gelmiş, kimi kızıyla, kimi arkadaşıyla. Sahneyi seyreden bu kalabalığı bir anlığına durdurdum zihnimde. Sırtımı Zafer’e verdim. Dilleri farklı, renkleri farklı, ırkları farklı ‘Müminler kardeştir’ ayetini taşıyan minik yürekleri görecek şekilde yüksekçe bir yerden yönümü onlara çevirdim. Az önce bende Zafer’in içinden geçip buraya gelmiştim. Her kafeden çıkan ayrı müziklerin birbirlerine karışması ile oluşmuş gürültü kirliliğinden bir baş ağrısı ile çıkmamak için hızlıca adımlar atmıştım. Sağımızda solumuzda kızlı erkekli yükselen kahkahaları da duymak istemezcesine… Zafer ile Kültür Park yan yana iki farklı dünya gibiydiler.

Hâlâ o yüksekçe yerdeyim bir anlığına durdurduğum bu görüntüde hayal ettim. Sahne ışıklarını izleyicilere çevirdim, onlarında yüzlerindeki mutluluğu çocukların görmesi için. Okunuyordu gözlerden, ellerdeki alkıştan dünya savaşının, komşunun komşuyu unuttuğu bu çağın aksine müminlerin birbirleriyle olan bağı.

“Komşusu açken tok yatan bizden değildir” hadisinin aydınlattığı yolumuz bize göstermeli ki; yediğimiz, içtiğimiz, yazdığımız, çizdiğimiz… Her şey kardeşlik için, ümmet için olmalı. Bugün Suriye bizim komşumuz. Canı yanan her mümin için bizimde canımız yanmalı. Mümin neredeyse kardeşliğimiz orada olmalı. Konuşulan dil ister Arapça olsun, ister Türkçe, ister Farsça, isterse İngilizce… Dünyanın dayattığı ırkçılık ayrımına, dil ayrımına inat sınırları tanımayan mümin kardeşliği hep var olacaktır.