Konya,
11°C
parçalı bulutlu
KISA KISA
DOLAR
44,8573
EURO
52,8184
GRAM ALTIN
6.966,26
BIST 100
14.587,93
BITCOIN
$76500
enflasyon
emeklilik
ötv
döviz
otomobil
sağlık
Adana
Adıyaman
Afyon
Ağrı
Aksaray
Amasya
Ankara
Antalya
Ardahan
Artvin
Aydın
Balıkesir
Bartın
Batman
Bayburt
Bilecik
Bingöl
Bitlis
Bolu
Burdur
Bursa
Çanakkale
Çankırı
Çorum
Denizli
Diyarbakır
Düzce
Edirne
Elazığ
Erzincan
Erzurum
Eskişehir
Gaziantep
Giresun
Gümüşhane
Hakkari
Hatay
Iğdır
Isparta
İstanbul
İzmir
Kahramanmaraş
Karabük
Karaman
Kars
Kastamonu
Kayseri
Kırıkkale
Kırklareli
Kırşehir
Kilis
Kocaeli
Konya
Kütahya
Malatya
Manisa
Mardin
Mersin
Muğla
Muş
Nevşehir
Niğde
Ordu
Osmaniye
Rize
Sakarya
Samsun
Siirt
Sinop
Sivas
Şanlıurfa
Şırnak
Tekirdağ
Tokat
Trabzon
Tunceli
Uşak
Van
Yalova
Yozgat
Zonguldak
Detaylı Hava Durumu
Zülfiye Acar Diğer Yazıları
YALNIZLIĞIN KOKUSU Bana kendi ismimle seslenmedi hiçbir zaman. Adımı hep Rukiye zannetti. Bastonunun tık tık seslerinden geldiğini anlardık. Kapıyı açıp olanca gücüyle “Urkiya” diye bağırırdı. Çocukça bir nazla kalkardım yerimden. Annem bir bakışıyla kalkışımı hızlandırır ben koşarak Şerife ebemin yanına gider, boyaları dökülmüş, rengi duvarın dökülmüş cilasıyla aynı olan ahşap...
Bir yıl daha bitti. Bundan önceki yıllar gibi büyük bir coşkuyla karşılanan, dakikalarca ayakta alkışlanan, şaşaalı mesajlarla karşılanan yıllar gibi bu yıl da bitti. Yeni yılın benim için kişisel olarak anlamı, değişen takvimle beraber hayatımda yeni kararlar almak, yeni hedefler belirlemek, önceki yılın muhasebesini yapıp kendimce artı eksileri ortaya koyup...
Büyüdükçe kendimizle birlikte içinde yaşadığımız dünyayı da büyütüyoruz. Küçükken ailemizle, oyuncaklarımızla, oyun oynarken nedensizce kavga edip küsemeden barıştığımız arkadaşlarımızla ve çocukça duygularla dolu olan dünyamıza büyüdükçe sığamaz hale geldik. Küçükken mekânların bize dar geleceğini bilmezdik, avlumuz yetmezse sokak bizimdi. O da yetmezse köy meydanı bizimdi. Sokaktaki oyunlar az geldiğinde koyun...
Sevmeyi öğrendim, sevdikçe zenginleştiğimi bu zenginliğin beni daha insan yaptığını öğrendim. Ben her şeyi çok sevdim ve hep zengin bir insan oldum. Sevmenin zenginliğine diğer zenginlerin parayla satın alamayacakları şeyleri sığdırdım. Kimi zaman bir çocuğun yüzündeki kocaman gülümseme oldu bu, kimi zaman çiçeğin üstündeki çiğ damlasının pırıltısı, kimi zaman...
Benim Şehirlerim Şehirler vardır kendimizi sokaklarında kaybetmek istediğimiz. Çıkmaz sokaklarından başka yerlere ulaşacağımızı düşündüğümüz, buz gibi sokaklarında dolaşıp kendimizi ararken farkında olmadan iliklerimize kadar üşüdüğümüz. Kendimizi bulamadığımız mekanlarda bir hayalin peşinden giderken kendisinden kaçtığımız gerçeklerle “şimdi kurtuldum” dediğim köşe başında yüzleştiğimiz. Şehirler vardır sokaklarında kaybolamayacak kadar iyi bildiğimiz. Her sokağın...
Soma’nın Ardından Sol yanımız ağrıdı, sol yanımıza ağır geldi çöken toprak. Toprak altında kalanların omuzlara ağır gelen sorumluluğundan kaçarken toprağın altında bırakıverdik o insan yanımıza ağır gelen vicdanımızı. Gözyaşlarımız karaya karıştı, karayı aklamaya yetmedi birbirinden habersiz aynı acıya dökülen gözyaşları. Gözyaşı acıyı besledi, büyüttü. Anneleri teselli etmeye, annelerin acısını dindirmeye...
Özlemek Ya Da Özlemek Her zaman çok özleriz, her zaman çok ama çok önemseriz, neyi özleyeceğimize ya da ne kadar önemseyeceğimize karar veremeden bir bakmışız gözlerimiz çok uzaklara dalıyor, mekanlar sığamayacağımız kadar ufalıyor, özlediklerimizin dışında her şey her yerde karşımıza çıkıyor ve biz koşar adım uzaklaşmaya çalışırken özlemden, yorgun düşüyoruz...
Bu Kader, Peki Diğerleri? 12 yaşındaydı Kader, çocuktu. Ailesi rıza gösterdi evlendi. 13 yaşında anne oldu, ikinci çocuğu ölü doğdu, anne karnında seçti ölümü. Annesinin kaderini de belirledi bu ölümle. Kader 14 yaşına bile gelmeden kaderini aile rızasının belirlediği birçok küçük gelinden biri olarak bu dünyadan çekip gitti. 12 yaşında...
İlkokul Öğretmenlerime… İlkokul birinci sınıfa başladığımı hayal meyal hatırlıyorum. Babamın arkasından gizlendiğim yerden ilkokul hayatımdaki ilk öğretmenimin elini öpmek için çıktığımda öğretmenimin ne kadar ufak tefek olduğunu görüp şaşırmıştım. Öğretmen bilgisiyle orantılı olmalı diye çocukça bir düşüncem vardı sanırım. Bunun dışında kısacık zamandan hatırladığım ise bize sürekli fasülyelerden yazı yazdırmasıydı....
Kalıp Ustası Kendimi ifade etmekte zorlandığım zamanları sevmiyorum. Kendimi ifade edemediğim zamanlar, insanların kafalarında kalıplaşmış ve yenilik kabul etmeyen düşünceleriyle geldikleri zamanlar. Bu zamanlar hiç hava almamış, üzerinden bir sürü insanın geçtiği, sulanmamış, ışık almamış toprağa tohum atmak gibi anlamsızdır. Toprak kupkurudur, üstü nasır tutmuştur. Hiçbir su damlası gözyaşı gibi...
Yalnızlığa Yazılmış Bir Yazı… Senin ne zamandan beri hayatımda var olduğunu hatırlamıyorum ama varlığını unutacak kadar birbirimizden ayrı kalacağımızı sanmıyorum. Küçükken benim yanıma pek uğramadın çünkü ben senin varlığını fark edemeyecek kadar küçük olduğumdan benimle zaman geçirmek sana zaman kaybından başka bir şey olmayacaktı. Ben aslında kendimi fark ettikçe seni...
Korkudan Korkmak Sabah güneşinin evin içine girmesini engelleyen perde gibidir korkularımız. Perde kapalı olduğu sürece ne güneşin enerjisini, sıcaklığını hissederiz ne de ışığının odayı aydınlatan gücünü. Sağlam bir el hamlesi ile perdeyi kenara çektiğimizde güneş bulduğu her küçük parçadan tüm bereketiyle dolar odamıza. Güneşin ışığına alışkın olmayan gözlerimizin duruma alışması...
Okumadan Mı Anlatsak, Yazmadan Mı Saklasak.. Yazmak, düşündüklerimizi kağıt ve kalemle paylaşmak, paylaşamadığımız duygularımızı bir yere aktarma isteğinden geliyor. Konuşmak kolay, yazmak sabır istiyor. Kelimeler ağzımızdan kaçıp kurtulmak ister gibi hızla çıkıp giderken tam bunları yazmam gerekir dediğimizde düşüncelerimizin nutku tutuluyor. Konuşmaya yardımcı olan beyin, yazarken umursamaz davranıyor. Kalem kağıtta...
Zaman Zaman İçinde… Zaman acelesi varmış gibi gidiyor, telaşı ile o kadar hızlı geçiyor ki hayatımızdan biz daha nedir, ne yapar diye anlayamadan yenisine bırakıyor yerini. Saat, dakika, gün, hafta, ay derken yıl geçiyor. Her gün, her hafta yeni başlangıçlar sözleriyle yeni zamana başlarken bir bakıyoruz başlayamadan hepsini bitirmişiz. Farkında...
Yaşlanan Yalnızlık Yazın gelmesiyle birlikte her akşam sokak çocukla dolup taşarken, yetişkinler kızlı erkekli çocukların oyunlarına ister istemez ortak olurlar. Karşı komşum olan teyze kimsenin ortak olmadığı yalnızlığıyla balkonun bir köşesinde sessizce oturup bekler. Yaşlılığının verdiği sakinlikten çok yalnızlığın verdiği sessizlikle saatlerce oturur balkonun aynı köşesinde aynı ifade ile. Hal...