Konya,
18°C
parçalı bulutlu
KISA KISA
DOLAR
50,0224
EURO
56,2642
GRAM ALTIN
6.500,69
BIST 100
11.546,58
BITCOIN
$78535
enflasyon
emeklilik
ötv
döviz
otomobil
sağlık
Adana
Adıyaman
Afyon
Ağrı
Aksaray
Amasya
Ankara
Antalya
Ardahan
Artvin
Aydın
Balıkesir
Bartın
Batman
Bayburt
Bilecik
Bingöl
Bitlis
Bolu
Burdur
Bursa
Çanakkale
Çankırı
Çorum
Denizli
Diyarbakır
Düzce
Edirne
Elazığ
Erzincan
Erzurum
Eskişehir
Gaziantep
Giresun
Gümüşhane
Hakkari
Hatay
Iğdır
Isparta
İstanbul
İzmir
Kahramanmaraş
Karabük
Karaman
Kars
Kastamonu
Kayseri
Kırıkkale
Kırklareli
Kırşehir
Kilis
Kocaeli
Konya
Kütahya
Malatya
Manisa
Mardin
Mersin
Muğla
Muş
Nevşehir
Niğde
Ordu
Osmaniye
Rize
Sakarya
Samsun
Siirt
Sinop
Sivas
Şanlıurfa
Şırnak
Tekirdağ
Tokat
Trabzon
Tunceli
Uşak
Van
Yalova
Yozgat
Zonguldak
Detaylı Hava Durumu
Esma Abay
‘Gitmeyince gelinmez’ demişti bir adam, bir kıza. Karlı bir akşamdı, ama ayrılık şubattan daha soğuktu ve sancılıydı şüphesiz. Arabadan indiler konuşmadan. Küçük bir şehrin, küçük bir; ‘sevenleri sevdiğinden ayırma merkezi’ydi garlar ve hep buz tutardı eller. Kız cebinden bir bilet çıkardı, sonra saatine baktı; ayrılığa çeyrek vardı. Dolan gözlerini gökyüzüne...
Ellerimize boş yoğurt kapları alırdık annemle. Koşturarak meydandaki camiinin yolunu tutardık. Adımlarımız birbirine karışırdı adeta. Bir yandan acele eder, bir yandan kendi halimize gülerdik. Yetişememe telaşımız içimizde bir korku filizini yeşertirdi hep. Bu koşturmacalar, büyük camiinin altında kurulan yemek çadırından yemek alabilmek içindi. Çok sıra olurdu, ama o sırayı beklemek...
Bir dünya anı yüklendim heybeme. Sıkış tepiş bir otobüsün bunaltıcı kalabalığında, sindim bir köşeye. Aktı gitti dünya penceremden. Gözlerim bugün neye şahid olacak, hangi hikâyenin kıyısından geçeceğim, kimler ağlayıp kimler gülecek? Hangi anı ölümsüzleştireceğim modern çağın icatlarıyla. Kafamda bin bir umut, indim bir şehrin en kalabalık meydanına. Hep baktığımı fakat...
On sekizime bastığım yıldı. Üniversite sınavlarına hazırlanıyordum. Her şeye çok çabuk sinirleniyor, içimdeki bu dinmeyen öfkeye çare bulamıyordum. Ki o yıl annemi en çok üzdüğüm yıldı şüphesiz. Sadece karnelerin alınacağı gün mutlu uyandığımı hatırlıyorum. Erkenden kalktığım ve bunun için sinirlenmediğim tek gündü. Hep olduğu gibi babamla kahvaltımı yapıp çıktım. Mahallemizin...
Günlük işlerimin peşinde sürüklenip, etrafıma sadece ‘bakmaya’ başladığım zamanların birindeydi, kimseyi görmeyip, duymayıp, hissiz yaşamaya alışmışken hayatın bana ‘uyan’ deme şekliydi birkaç saat sonra yaşayacaklarım. Sıradan bir günün sıradan bir saatinde herkes gibi akıp giden hayata ayak uyduruyordum. Aynı yoldan geçen binlerce insan, binlerce farklı hayat demekti, bilmiyordum. Okuyordum, içinde...