Dün Çeçenistan, Bugün Suriye, Yarın Türkiye

Kimi okulunun, kimi evinin, işinin, eşinin, çoluğunun çocuğunun peşinde. Dünyalık işler bırakmıyor ki yakamızı bir şeyler yapalım, yoksa biz mi dünyalık işleri bırakamıyoruz? Dürüst olalım.

Kurtuluş Savaşı’nda Hindistan, Afganistan, Azerbaycan, Kıbrıs gibi diyarlardan gelen maddi-manevi yardımları gördük. Basın yayın organlarıyla, mitinglerle de tepkilerini kendi çaplarında göstermeye çalışmışlardı. Gönderdikleri paralar da cabası. Un, su yollamadılar. Para yolladılar. Mide 3 gün yemez içmez ise güçten düşer. Silahın mermisi yoksa erden düşer! Zaten orada ki halklarımız aç değil. Aksine, hepsi TOK..!

Kurşuna doydular. Kimyasala doydular.

Tecavüz edilenler, ateşe atılarak yakılanlar, dayanılmaz işkencelerle canlarına kıyılanlar, kana, gözyaşına doydular.

Osmanlının manen yıkılışı, son Osmanlıların da hakkın rahmetine kavuşmasıyla, dünya; O ruhu kaybetti. Ümmetin derdi ile dertlenmeyi, yardımlaşmayı unuttuk. Afganistan senelerdir bitmeyen savaşa inat dik durmaya devam etti ve ediyor, neredeydiniz? Çeçen cihadında, neredeydik? Kim kimin nerede olduğunu ne yaptığını gayet iyi biliyor. ANCAK BAZI KESİMLERİ TENZİH EDERİM. Irak’ta, Libya’da, Mısır’da?

Suriye topraklarından Çanakkale’ye kadar canını teslim etmeye gelen, teslim etmeden dönmeyen onlarca şehidimiz var bizim. Bugün Suriye’de ve cihadın devam ettiği çeşitli topraklarda, can veren iman sahibi, bu milletin öz evlatlarının da olması gibi.

Kendini kurtarma algısı sigortalı bir işten öte olmayan insan coğrafyamızda; imanı kurtarmak en son mesele. Bir İslam büyüğünün tespiti cihada kalkışmamanızın sebebi iman eksikliğidir.

Ye aşı, kıl beşi, kurtar başı. Müslüman aydınlarımızın İslamiyet’le bağdaşmayacak mantığının geldiği son nokta şunu işaret ediyor ki “YE, İÇ, YAT”. Sıcacık evinde, musluklarından kaynama derecesine yakın akan sularla aldığı abdestleriyle ettikleri laflara bak. “Bacısı bir kâfir tarafından tecavüze uğramamış, evladı kâfir tarafından gırtlağı kesilmemiş bir kişi Cihad’ı anlamaz, hayatı çiçek böcek dağıtmakla geçer.” diyor ya Şehit Şamil Basayev. Anlayın artık.

Kur’an-ı Kerim’de birçok yerde “malınızla, canınızla cihad edin” buyruluyor. Büyük çoğunluğumuzun cihadı nefsi ve kalemle yapmayı tercih etmesi de ne canından ne malından vazgeçebildiğinin göstergesidir. Nefsi ile yaptığının, nefsinin oyunu olduğundan haberi yok. Ne zaman nefsini yenip sıra malına, canına gelecek? Daha güzel şey mi var? Allah yolunda canını vermek, şehitlik mertebesi… Dünya malı o kadar tatlı ki, bu kavramları unutturdu bize emperyalistler

Kalemle cihad edenler, orijinal bir eser ortaya çıkaranları görüyoruz da, siz neredesiniz? Fikri aksiyona dönüştürmedikten sonra alın o fikrinizi… Çöpe atın. Servet Turgut diyor ki “Fikir, fikirse aksiyondur.” Aksiyonu ne zaman kovalayacaksınız fikircik tohumları sizi. Aksiyondan anladığımız manayı eline silah almakla karıştırdığımı düşünmeyin. Biz aksiyonu Necip Fazıl’dan okuduk 28 Şubat sürecinde Salih Mirzabeyoğlu ve arkadaşlarından izledik ve izlemeye gücümüz yettiğince yanlarında durmaya çalışıyoruz. Üstâd, aksiyonu dilimizde karşılayacak kelimenin “Amel” olduğunu işaret ediyor. Nispetimiz bu yöndedir. Silah çekin demiyorum da, bir şeyler yapalım artık. En zorunu yapalım mesela; gerektiği yerde gerekeni yapalım.

Önümüze sunulan altın tepsiyi elimizin tersi ile nasıl da ittik ama. Şahitsiniz Halep’te olanlara.

Şahitsiniz; enkaz altından çıkan henüz 2 yaşına basmamış yavrumuza!

Şahitsiniz değil mi? Kadınlarını, kendileri öldürmek için fetva isteyen ADAM’lara…

Şahitsiniz; iki Rafizi askerin, kollarından tutarak götürdüğü bacımıza!

Ve nicelerine…

Yapmamız gereken kim ne yapabiliyorsa, kime ulaşabiliyorsa sesimizin yettiğinden fazlasını duyurarak ve çatlak sesleri de bastırmak şartıyla duyarlılığımızı arttırmaktır. Suriye’ye de öncekiler gibi geç kaldık, daha fazla geç olmadan uyanalım derin uykudan! Şartlar ve olaylar apaçık gösteriyor ki; Suriye’den sonra hedef Türkiye.